وقت عثمانى ، سلطان بايزيد دوم ( 886 - 918 ه . ق . ) اهدا كرده است و آن حاوى مطالب مهمّى دربارهء اصول طبّ عرب مىباشد و در آن زبدةاى از ذخيرهء خوارزمشاهى در باب داروها آورده شده و دامنهء طب را به مباحثى دربارهء طبّ تركى بسط و گسترش داده است . محمّد بن علاء الدّين هبة اللّه سبزوارى ، گويا شعر هم مىگفته است . در پشت ورق اوّل نسخهء كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، به شمارهء 3559 - كه به غلط به دستخط مؤلف نسبت داده‌اند و معلوم گرديد مكتوب سدهء يازده هجرى است - دو قطعه شعرى از مؤلّف تحت عنوان « لراقمه » هست كه معلوم مىدارد كه غياث المطبّب علاوه بر طبّ ، داراى طبع شعر هم بوده و از اين اشعار هم قريحه و قدرت شاعر پيداست ؛ عينا نقل مىشود : لراقمه جز كاهش و نالش نفزود از تو مرا * جز درد و الم دگر چه سود از تو مرا ؟ اى شعله كه سوخته وجود از تو مرا * هجر تو برآورد چو دود از تو مرا ايضا برخيز كه عشق نيست كار من و تو * بگريز كه به بود فرار من و تو بنشين كه كجا شود شكار من و تو * اين صيد عجب به روزگار من و تو ؟ ! نسخ مورد استفاده 1 . نسخهء خطّى شمارهء 3559 كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران : نسخه‌اى است كه در سدهء يازدهم هجرى به خط نستعليق در 69 برگ كتابت گرديده است . « 1 » نشان اختصارى اين نسخه در پاورقيها « س » است .

--> ( 1 ) . فهرست نسخه‌هاى خطّى كتابخانهء مركزى دانشگاه تهران ، ج 12 ، ص 2580 .